Ey,mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü,
Kızkardeşimin gelinliği,şehidimin son örtüsü!
Işık ışık, dalga dalga bayrağım,
Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.

Sana benim gözümle bakmayanın
mezarını kazacağım.
Seni selamlamadan uçan kuşun
yuvasını bozacağım.

Dalgalandığın yerde ne korku, ne keder...
Gölgende bana da, bana da yer ver !
Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar.
Yurda ay yıldızın ışığı yeter.

Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün.
Kızıllığında ısındık,
Dağlardan çöllere düşürdüğü gün.
Gölgene sığındık.

Ey, şimdi süzgün, rüzgarlarda dalgalan;
Barışın güvercini, savaşın kartalı...
Yüksek yerlerde açan çiçeğim;
Senin altında doğdum,
Senin dibinde öleceğim.

Tarihim, şerefim, şiirim, her şeyim:
Yer yüzünde yer beğen !
Nereye dikilmek istersen,
Söyle, seni oraya dikeyim !

 ARİF NİHAT ASYA

Bu Vatan Kimin?

Bu vatan topragin kara bagrinda Sira daglar gibi duranlarindir. Bir tarih boyunca onun ugrunda Kendini tarihe verenlerindir ... Tutusup kül olan ocaklarindan, Sahlanip,köpüren irmaklarindan, Hudutlarda gaza bayraklarindan, Alnina isiklar vuranlarindir ... Ardina bakmadan yollara düsen, Simsek gibi çakan sel gibi cosan, Huduttan hududa yol bulup kosan, Cepheden cepheyi soranlarindir ... Ileri atilip sellercesine, Gögsünden vurulup tam ercesine, Bir gül bahçesine girercesine, Su kara topraga girenlerindir ... Tarihin dilinden düsmez bu destan, Nehirler gazidir daglar kahraman, Her tasi yakut olan bu vatan, Can verme sirrina erenlerindir ... Gökyay ’im ne yazsan ziyade degil, Bu sevgi bir kuru ifade degil, Sencileyin hasmi rüyada degil, Topun namlusunu görenlerindir ...  Orhan Sefik Gökyay